Food Security

The World Food Summit of 1996 defined food security as existing “when all people at all times have access to sufficient, safe, nutritious food to maintain a healthy and active life”. Commonly, the concept of food security is defined as including both physical and economic access to food that meets people's dietary needs as well as their food preferences. In many countries, health problems related to dietary excess are an ever increasing threat, In fact, malnutrion and foodborne diarrhea are become double burden.

Food security is built on three pillars:

• Food availability: sufficient quantities of food available on a consistent basis.
• Food access: having sufficient resources to obtain appropriate foods for a nutritious diet.
• Food use: appropriate use based on knowledge of basic nutrition and care, as well as adequate water and sanitation.

Food security is a complex sustainable development issue, linked to health through malnutrition, but also to sustainable economic development, environment, and trade. There is a great deal of debate around food security with some arguing that:

• There is enough food in the world to feed everyone adequately; the problem is distribution.
• Future food needs can - or cannot - be met by current levels of production.
• National food security is paramount - or no longer necessary because of global trade.
• Globalization may - or may not - lead to the persistence of food insecurity and poverty in rural communities.

Issues such as whether households get enough food, how it is distributed within the household and whether that food fulfils the nutrition needs of all members of the household show that food security is clearly linked to health.

Agriculture remains the largest employment sector in most developing countries and international agriculture agreements are crucial to a country's food security. Some critics argue that trade liberalization may reduce a country's food security by reducing agricultural employment levels. Concern about this has led a group of World Trade Organization (WTO) member states to recommend that current negotiations on agricultural agreements allow developing countries to re-evaluate and raise tariffs on key products to protect national food security and employment. They argue that WTO agreements, by pushing for the liberalization of crucial markets, are threatening the food security of whole communities. Related issues include:

• What is the net impact of the further liberalization of food and agricultural trade, considering the widely differing situations in developing countries?
• To what extent can domestic economic and social policies - and food, agricultural and rural development policies - offset the diverse (and possibly negative) impacts of international policies, such as those relating to international trade
• How can the overall economic gains from trade benefit those who are most likely to be suffering from food insecurity
• ?Do gains “trickle down” to enhance economic access to food for the poor
• How can food and agricultural production and trade be restrained from the over-exploitation of natural resources that may jeopardize domestic food security in the long term
• ?How to ensure that imported food products are of acceptable quality and safe to eat

Reference

http://www.who.int/trade/glossary/story028/en/

بانک جهانی امنیت غذایی را به صورت

 «دسترسی همه مردم در تمام اوقات به غذای کافی برای داشتن یک زندگی سالم» 

تعریف کرد که این تعریف در کنفرانس رم مورد تاکید  قرار گرفت.

این تعریف به سه عنصر «موجود بودن غذا»، «دسترسی به غذا» و «پایداری در دریافت غذا» استوار است. عنصر موجود بودن غذا تنها به میزان مواد غذایی در مرزهای ملی که درگذشته عنصر اصلی امنیت غذایی بود، تکیه ندارد و امروزه شامل تولید (عرضه داخلی) و واردات مواد غذایی می‌باشد.

مفهوم «دسترسی به غذا» نیز دسترسی فیزیکی و اقتصادی به منابع جهت تامین اقلام غذایی مورد نیاز جامعه است و به معنای «پایداری در دریافت غذا»، ثبات و پایداری دریافت ارزش های غذایی مورد نیاز جامعه می‌باشد.

دویچه بانک آلمان در تحقیقی که انجام داده به این نتیجه رسیده است که رشد پایدار در بخش کشاورزی نقش موثری در حفظ امنیت غذایی جهان خواهد داشت.

بر اساس پیش بینی‏های صورت گرفته، افزایش جمعیت و همچنین افزایش رشد اقتصادی کشورهای در حال توسعه در دهه‏های آتی به رشد تقاضای غذا منجر خواهد شد. علاوه بر این، تقاضای جهانی غذا نه تنها افزایش می‏یابد، بلکه از لحاظ ماهیتی نیز دچار تغییرات عمده خواهد شد. گسترش شهری سازی و تغییر ترجیحات غذایی موجب شده است تقاضا برای تولیدات گران قیمت غذایی در کشورهای در حال توسعه افزایش یابد.

تخریب محیط زیست از دو جنبه با غذا در ارتباط است. این مساله با محدود کردن محصولات غذایی، تولید مواد غذایی را کاهش می‏دهد. از سوی دیگر، این مساله حاصل فعالیت‏های نادرست کشاورزی است

از سوی دیگر، عرضه غذا تحت تاثیر عوامل متعددی قرار دارد. فائو اعلام کرده است که برای تامین غذای مورد نیاز جمعیت 9 میلیارد نفری جهان در سال 2050، باید تولید کنونی را دو برابر کرد. تحقق این هدف مستلزم رفع موانعی از قبیل محدودیت زمین‏های کشاورزی، کمبود آب، قیمت بالای انرژی، افت سرمایه گذاری در زمینه تحقیقات کشاورزی و افزایش ضایعات غذایی می‏باشد.

این گزارش همچنین با پرداختن به چشم انداز امنیت غذایی در قرن 21 اعلام کرده است که مسائل مربوط به کمبود مواد غذایی، تولید را در این قرن با مشکل اساسی مواجه خواهد کرد. رقابت بر سر زمین‏های کشاورزی و منابع آب، قیمت بالای انرژی و تغییرات آب و هوایی همگی بدان معنا است که جهان باید با منابع کمتر، غذای بیشتری تولید کند. رشد پایدار در بخش کشاورزی، عاملی حیاتی برای تغذیه جهان در دهه‏های آتی است.

دویچه بانک همچنین گفته است که جهان در حال حاضر سه چالش غذایی عمده در پیش رو دارد:

چالش اول این است که گرسنگی در سطح جهان در حال افزایش است. اوایل دهه 1990، افزایش تعداد افراد گرسنه در سطح جهان بعد از طی دو دهه سیر نزولی دچار تغییر فاحشی شد و از آن پس به دلیل افزایش قیمت غذا در اثر بحران مالی، رو به افزایش گذاشت. بحران مالی نیز به نوبه خود موجب شد قیمت محصولات کشاورزی تا حدودی افت کند و تجارت محصولات کشاورزی و مبادلات مرتبط با آن کاهش یابد. امروزه اقشار کثیری از مردم گرسنه جهان به طور مستقیم یا غیر مستقیم برای بقای خود به کشاورزی وابسته‏اند.

بر اساس آخرین ارزیابی به عمل آمده از سوی سازمان فائو (FAO)، امروزه بالغ بر 969 میلیون نفر در جهان با هزینه‌ای کمتر از یک دلار در روز زندگی می‏کنند و حدود سه چهارم از آنها برای بقا خود به کشاورزی وابسته هستند. در واقع، فقر و تنگدستی شدید این افراد خروج از این وضعیت را برای آنها غیر ممکن ساخته است.

چالش دوم، عدم وجود تعادل در رژیم غذایی روزانه افراد است. اگرچه سوء تغذیه ناشی از فقر همچنان یکی از دلایل عمده مرگ در سراسر جهان است، سایر بیماری‏های مرتبط با رژیم غذایی از جمله چاقی، بیماری‏های قلبی، انفراکتوس و دیابت نیز در حال گسترش است. اتحادیه اروپا اخیرا هشدار داده است که پرخوری و عدم تحرک ناشی از زندگی مدرن باعث شده چاقی به چالش اول بهداشت عمومی انسان‏ها در قرن 21 تبدیل شود و این مساله نگرانی جهانیان در خصوص رشد روزافزون چاقی میان کودکان را به شدت افزایش داده است.

چالش سوم تولید غذا، نابودی محیط زیست و طبیعت می‏باشد. تخریب محیط زیست از دو جنبه با غذا در ارتباط است. این مساله با محدود کردن محصولات غذایی، تولید مواد غذایی را کاهش می‏دهد. از سوی دیگر، این مساله حاصل فعالیت‏های نادرست کشاورزی است. مشکلاتی مانند فرسایش خاک، آلودگی آب، انتشار گازهای گلخانه‏ای و از بین رفتن تنوع زیست محیطی، تهدیدی جدی علیه تولید جهانی غذا به شمار می‏رود.

باید پذیرفت که گذر از بحران غذا و نیل به توسعه منابع طبیعی و انسانی تنها از مسیر توجه شایسته به کشاورزی ، به عنوان موتور توسعه پایدار امکان پذیر است.برای این منظور، باید توانمندی ها و قابلیت های بخش کشاورزی را شناخت و برای برطرف کردن موانع و عوامل بازدارنده توسعه تلاش کرد. بخش کشاورزی از چنان قابلیت هایی برخوردار است که می باید در مراکز تصمیم گیری کلان کشور به عنوان موتور به حرکت در آورنده توسعه اقتصادی اجتماعی کشور مد نظر قرار گیرد.

These new figures are significantly lower than previous estimates, however, with almost 870 million people living in food insecurity, the total numbers still remain remarkably and intolerably high. The food insecure population is still growing in absolute terms in some regions and we are still very far away from reaching the World Food Summit goals of halving, between 1990 and 2015, the number of people who suffer from hunger.

The report shows that in the last decade economic growth has taken place in all regions and provides evidence showing that this growth can be a powerful driver for increased food security when translated into agricultural growth and in particular when it is inclusive and reaches smallholder farmers and women.

However, the impact of economic growth on food insecurity reduction has not been the same everywhere. While some regions have fared particularly well, other seem to lack behind and have not have been able to fully capitalize on the potential created by the growth their economies experienced as it seems that that growth has failed at reaching the poor.

To reduce poverty and hunger, growth needs to reach the poor and the increased income needs to generate demand for the assets controlled by them. Poor households need to be able to use the additional economic assets to improve their diets both in quantity and quality.

Some elements that have been identified as being instrumental for facilitating a pro-poor, inclusive economic growth are education, social protection, good governance and purposeful public action and governments need to use the additional resources generated by economic growth to put them into place.
However, as conditions vary from country to country we need to better understand how good governance and social protection have to function to translate economic growth into improved food security and nutrition.

Given the diverse background of the FSN Forum members, we would like to learn from your experience and ask you to share with us your views on the following issues.

1.          Can you share specific experiences in which social protection and better food security governance have led to advances in local food security and improved nutritionCan you tell us about policies that led to better nutritional status as a result of investment into agriculture

2.          How can we mobilize the political will necessary to put policies for hunger reduction and improved nutrition higher on the list of political priorities

:Reference

http://www.fao.org/fsnforum/forum/discussions/From_economic_growth_to_FSN

با عرض سلام و تقدیم احترام خدمت شما خواننده محترم

جهت دریافت کتاب   THE STATE OF FOOD AND AGRICULTURE کلیک نمایید.

جهت دریافت کتاب WORLD AGRICULTURE TOWARDS 2030/2050 کلیک نمایید.

توسعه منطقه ای به برنامه ریزی نه به مفهوم توسعه ملی که در سطح ملی که شامل برنامه های توسعه پنج ساله و یا چند ساله برای تمام یک سرزمین و نه به مفهوم برنامه ریزی بخشی و محلی که فقط به مسایل و پتانسیل های یک روستا یا بخش و یا شهرستان و استان بدون توجه با سایر نواحی انجام می شود، نیست بلکه به این مفهوم است که چگونه می توان برای یک منطقه که ممکن است شامل چند شهر بزرگ در یک منطقه و یا چند استان و یا ایالت، برنامه ریزی داشت تا در سطح ملی و جهانی به برتری های نسبی مورد نظر مسئولین و سیاستمدارن آن منطقه نایل شد و در این میان از توازن در پیشرفت و رشد آن منطقه بصورت همگن بهره مند شد. تئوریهای توسعه منطقه ای عمدتا ریشه در سه شاخه علمی علوم منطقه ای، اقتصاد منطقه ای و جغرافیای تئوریکی دارند. 

What is the difference between agriculture and farming?

Agriculture is the science and practice of growing crops and rearing animals for human consumption. Agriculture involves a community network of people involved in this field, from food scientists to farm and machinery supply stores to the farmers and ranchers themselves. Agriculture also involves a wide variety of methods, philosophies, operations and practices of growing and rearing any and every kind of crop-plant and animal that can be thought of being involved.

Farming is a more individual practice involving an area of land with buildings on it (as well as fencing, water facilities, etc.), that is used to grow crops and/or rear animals for human consumption. Each farm is its own entity with its own unique philosophies, methods, practices and operations of raising crops and/or rearing animals according to the climate, soil, terrain, and the farmer him/herself(Wiki.Answers, 2012).